Tja, daar ben ik weer geloof ik. Als het inderdaad allemaal lukt kan ik eindelijk mijn weblog weer gebruiken. Zou wel plezierig zijn om er na ruim 3 maanden weer op te kunnen.

Groeten Teun

De tijd gaat zo snel hier in huis dat we nu voor dat we er erg in hadden alweer bijna twee weken terug zijn van vakantie. Goed, Tinus zit nu weer een paar dagen in het rumoerige Londen, maar ik ben ondertussen weer gewoon aan het werk. Zoals jullie weten zaten wij elf dagen in Polen.

Op zondag 24 juli brachten wij een bezoek aan concentratiekamp Auschwitz. Een ervaring om nooit meer te vergeten. Ik hoef niemand nog uit te leggen wat voor verschrikkelijke dingen daar gebeurd zijn. Van te voren had ik me goed ingelezen over de geschiedenis van het kamp en ik was zeer benieuwd wat het met mij zou doen als ik er daadwerkelijk zou zijn.

Als eerste bezochten we met een gids Auschwitz-I. Behoorlijk indrukwekkend! We werden rondgeleid in stenen barakken waar onder andere wanden vol met koffers, schoenen en zelfs afgeschoren haren van gevangen opgestapeld tentoongesteld lagen.

We bezochten een executieplaats en cellen waar mensen soms wel met zijn achten alleen maar in konden staan (een van de sadistische straffen die ze daar ten uitvoer brachten). Foto’s van Poolse intellectuelen die bij hun aankomst als misdadigers werden gefotografeerd met zo’n nummerbalkje onder hun hoofd en die geen van allen het kamp overleefd hadden. Werkelijk, het was zeer indrukwekkend.

Vervolgens gingen we naar kamp Auschwitz-Birkenau, het daadwerkelijke vernietiginskamp. Hier veel houten barakken propvol met houten stapelbedden en de latrines (een soort extreem lange rij gaten in beton waar gevangenen naast elkaar zittend hun behoeften moesten doen) …veel prikkeldraad en wachttorens.

Toen we op de Rampe aankwamen, dat is de plek waar de treinen met gevangen aankwamen en de selecties plaats vonden, raakte ik totaal van de kaart. Er is daar niets anders te zien dan drie spoorrails, een houten veewagon en een grote ruimte tussen twee rails in. Maar juist het idee dat dit de plek was waar zonder pardon over mensenlevens werd beslist en families uit elkaar werden gerukt greep me zo ontzettend aan dat ik het liefst hard had willen rennen.

Hierna liepen we verder naar achteren waar de gaskamers en crematoria hadden gestaan en nu nog slechts ruines de plek aangaven waren de vele moorden waren begaan. Ook het herdenkingsmonument staat daar nu. Om daarna weer terug te keren naar de ingang van het kamp waar de rondleiding werd beëindigd. Weer moesten we langs de grote open plek van de Rampe midden in het kamp. Wat was ik blij toen we daar voorbij waren en het kamp konden verlaten. Echt, dit was een van de indrukwekkendste dagen uit mijn leven.

Groeten Teun

Een logje schrijven met een bolletje wol op schoot, ‘t is wel een heel nieuwe ervaring. Zloty is duidelijk mijn poes, ze heeft me gewoon uitgekozen tot haar favoriete kussentje. Net zoals Zborov Tinus heeft uitgekozen als haar favoriete papa. Sinds afgelopen zaterdag zijn de rollen hier in huis duidelijk verdeeld. De dames hebben toen vriendschap gesloten en vanaf die dag is het hier bijna eigenlijk elke dag wel kattenfeest.Hier vliegt van alles rond in huis als de dames aan het spelen zijn. Tinus loopt iedere avond al het speelgoed weer op te ruimen en regelmatig moeten alle tijdschriften die van mijn leestafeltje zijn gerausd door de dames, weer op hun plek gelegd worden.Tinus had er vanaf woensdag een hard hoofd in dat de twee elkaar ooit zouden accepteren, grommen, blazen en naar elkaar uithalen. Iets anders deden de dames niet. Tot ze opeens zaterdag samen op 1 stoel lagen. Alle moeite dus niet voor niets geweest. Ik heb zelfs nog twee nachten beneden op de bank geslapen met Zloty, terwijl Tinus boven lag met Zborov.Tja, dieren … je moet er wat voor over hebben.

Groeten Teun

Hallo, ik ben Zloty genoemd, naar de Poolse munt. Je spreekt het uit als Zlottie. Sinds gisteren woon ik bij Tinus en Teunis in huis. Er woont hier ook nog een ander poesje, maar die heb ik alleen nog maar vanuit de verte gezien. Volgens mij vindt ze mij een beetje eng. Tja, en ik vind alles hier eng in huis, behalve de handen van Teunis … daar kun je zo leuk mee spelen. Hopelijk mag ik in dit huis blijven wonen, want gisteren was ik eerst door andere mensen meegenomen. Maar die hadden zich vergist. Ze kwamen voor mijn broertje en niet voor mij. Gelukkig wilden Tinus en Teunis juist wel een meisje hebben, dus ben ik weer bij die mensen vandaan opgehaald en aan mijn nieuwe baasjes gegeven.

Omdat ik zaterdag acht weken word en nog niet de trap op durf heeft Teunis vannacht in de kamer op de bank geslapen zodat ik niet alleen was. Tinus sliep met de andere poes boven in een ruimte die ze slaapkamer noemen. Daar moet ik ook maar eens een keertje gaan kijken als ik wat meer durf. Hoewel ik al best weet waar de kattenbak is had ik vanmorgen een klein ongelukje op Teunis’ steunzolen. Nou, ik was wel blij dat hij helemaal niet boos werd. Volgens mij ga ik het hier op den duur best wel leuk vinden

Groetjes Zloty

Ik zal me even voorstellen. Mijn naam is Zborov, genoemd naar een tramhalte in Praag. Kun je het nog gekker bedenken? Vandaag ben ik precies elf weken oud en op deze heugelijke dag ben ik gaan inwonen bij Tinus en Teunis. Natuurlijk moest ik in het begin even wennen, maar ondertussen vind ik het heerlijk om mij door Tinus op mijn buikje te laten aaien en heb ik al bij Teun op bed geslapen toen hij even een middagdutje deed.

Volgens mij ga ik me in dit huis wel vermaken. Ik hoorde trouwens net dat er woensdagavond nog een poesje bij ons komt wonen. Ik ben heel benieuwd of ik dat poesje wel aardig ga vinden en vraag me nu al af of ze ook zo’n aparte naam krijgt.

Groetjes Zborov

Momenteel is het hier vakantie. Dus even rustig aan deze kant. Wees niet bang na de rustperiode kom ik weer uitgebreid bij jullie allemaal langs

Groeten Teun

Hoewel ik deze week nog tot en met vrijdag moet werken, vind ik toch dat ik een klein beetje het vakantie gevoel mag hebben. Tinus is deze week al vrij en ik wil als ik thuis kom ook meegenieten van die vrijheid en niet na mijn werk eerst nog de supermarkt door banjeren, al verzinnend wat we die dag weer moeten eten. Dit keer heb ik voor drie dagen eten ingeslagen. In feite voor vier dagen want morgen avond gaan we uit eten met vrienden, dus ik heb nu tot en met donderdagavond een voorraad voedsel in huis.

Normaal vind ik het heerlijk om te shoppen, maar nu heb ik zoiets ‘na mijn werk wil ik gelijk achter de pc duiken om met mijn stamboom bezig te zijn en andere internetbezigheden of ik wil met een goed boek met mijn beentjes omhoog op de bank liggen’. Tenzij… Tinus belt of we na mijn werk een terrasje zullen pikken, dan is de keuze absoluut niet moeilijk

Groeten Teun

De wonderen zijn de wereld nog niet uit. Hier in huize Tinus en Teunis zijn we in blijde verwachting. Of eigenlijk moet ik zeggen afwachting. Over een week of vier, direct na onze vakantie, krijgen we hier gezinsuitbreiding. We zijn ons al behoorlijk aan het verheugen op de komst van onze tweeling. Ja, er komen twee meisjes ons gezinnetje versterken. Tinus heeft bij zijn baas al om ouderschapsverlof gevraagd. Voor de gein natuurlijk. Want geen enkele baas geeft zulk verlof als je twee kittens – want dat zijn het – in huis haalt. Maar ja, Tinus heeft zo veel zin in de komst van de kleintjes dat iedereen het mag horen dat ze bij ons komen wonen. Toen ik geregeld had dat we ze over een tijd kunnen ophalen zei Tinus, toen we diezelfde middag inkopen gingen doen in Eindhoven,: “Daar lopen de jonge vaders.”

Persoonlijk had ik één nieuwe poes wel genoeg gevonden, maar Tinus wil er twee. Voor ik samen met Asrana bij hem kwam wonen heeft hij ook altijd twee katten gehad. Als de beestjes bij ons komen wonen zullen ze een week of tien zijn. We mogen ze ook eerder ophalen. Maar ja, het niets om die beestjes gelijk maar aan een oppas over te laten. Dus houden ze de kleintjes wat langer voor ons vast. Natuurlijk had ik op dit moment liever Asrana nog bij me gehad. Maar helaas, die is nu in de poezenhemel en hopelijk maken de twee kittens het gemis – wat er nog steeds heel erg bij mij is – een stuk dragelijker. De namen hebben we al uitgekozen, en geloof me, het zijn weer geen doorsnee namen. Maar daar komen jullie wel achter als de beide dames zijn gearriveerd.

Groeten Teun

Morgen is alweer de eerste uitvoering van de zes voorstellingen van de jaarlijkse afscheidsrevue van groep acht voor dit jaar. De ‘zorg’ is het thema voor dit jaar. Zorg door de eeuwen heen, zorg voor de natuur, leerlingenzorg … allerlei mogelijke soorten zorg worden behandeld. Ik ben zeer benieuwd en ga zeker ook morgenmiddag bij de première in de zaal zitten en natuurlijk ben ik bij de galavoorstelling van aankomende dinsdagavond. Dit jaar zijn zowel Tinus’ moeder als mijn moeder niet aanwezig. De mijne is er niet vanwege vakantie en Tinus’ moeder durft zijn vader niet meer alleen te laten. Mijn schoonvader gaat behoorlijk hard achteruit. Tja, het dementeren gaat nu echt hard.

Zoals het er nu uitziet is het ook voor het laatst dat Tinus een compleet nieuwe revue geschreven heeft. Hij heeft er nu twaalf gemaakt en volgend jaar wordt dan terug gegrepen naar de eerste. Natuurlijk zullen sommige scènes herschreven moeten worden omdat ze aan actualiteit hebben ingeboet, maar voor de rest grijpen we dus terug naar de eerste revue van 2000. Tenminste, zo ziet er nu uit. Tinus’ collega’s hopen dat hij nog over te halen is om ook voor volgend jaar een compleet nieuwe voorstelling te schrijven. Ach, we wachten het maar af, de tijd zal het ons wel leren.

Groeten Teun

Na eerst een poos kruiswoordraadsels te hebben gedaan, ben ik indertijd overgestapt op de Zweedse puzzels. Want tja, in een moment van verveling of tijdens een lange treinreis moet je toch de tijd zien door te komen en met een hersenkrakertje gaat de tijd aanzienlijk sneller. En hoewel ik gek op lezen ben, wil je toch niet altijd met de neus in de boeken zitten om weg te dromen met verhalen van anderen. Sinds kort heb ik echter de Sudoku ontdekt, de puzzels waar je cijfers moet invullen en wel zo dat gelijke cijfers elkaar op geen enkele manier raken.

Toen ik in het begin mensen met een Sudoku bezig zag dacht ik altijd: ‘Dat is niets voor mij’. Maar op een gegeven moment zat ik eens in de trein met niets omhanden en zag er toen een in- ik geloof- de Metro staan en heb ik het toch maar eens geprobeerd. Zowaar, ik had er nog aardigheid in ook. Natuurlijk zit ik nog steeds op het beginners level en ik denk ook niet dat ik er een echte ster in word, maar ik moet zeggen dat ik het wel een aardig tijdverdrijf vind.

Groeten Teun